België. Zoveel te kiezen

Politiek

Door: Paul Sneijder

Geen regering is a way of lifeMT nr. 4/2011

Het is nu zo’n beetje een jaar geleden dat de Belgische kiezers naar de stembus gingen om een nieuwe regering te kiezen. Zoals u weet, is die er nog steeds niet. En neem van mij aan: voorlopig komt die er ook niet.

Zoals bekend heeft België daarmee een wereldrecord gevestigd. Het heeft Irak verslagen in de strijd wie het langst een regeringsvorming kan traineren. Die Irakezen hadden natuurlijk wel wat anders achter de kiezen: een dictator, etnische spanningen en een oorlog opgelegd door een buitenlandse mogendheid. Tja, dan krab je je wel even achter de oren.

Maar België ploetert voort. En boert goed. De economie groeit, de inflatie is laag. De schuldenlast is weliswaar hoog, maar dat is niet ongewoon in Europa. Ik heb het voorrecht iedere dag hier de straat op te mogen gaan en ik heb niet de indruk dat mensen ongelukkig zijn. Geen regering is a way of life.
Niet dat dit land zonder regeringen zit. Alles bij elkaar opgeteld zijn het er een stuk of zeven. Om er een paar te noemen: Vlaanderen, Brussel, Wallonië en de Duitse gemeenschap hebben allemaal ministers en parlementariërs om hun deel van de koek te organiseren. Dat is in het verleden allemaal zo afgesproken om het kunststukje ‘België’ overeind te houden. Er is veel te kiezen in dit land, maar beslissen is wat anders.

Iedere zondag ga ik naar de bakker en word ik in de puurste vorm met België geconfronteerd. Ik herinner me van Nederland dat het ging om een halfje wit of een halfje bruin. Dat is niet de vraag in België. Op de zondagmorgen meng ik mij in een lange rij met voornamelijk huisvaders, die een afgewogen beslissing moeten nemen om thuis niet afgestraft te worden.

Koffiekoeken
Natuurlijk gaat het om brood, maar in wezen om veel meer. Daar had ik geen idee van toen ik naar België verhuisde. In Amerika hadden ze klef brood dat je met een gerust hart meer dan een week in de broodtrommel kon laten liggen. In België wil men vers: verse koffiekoeken. Het aanbod is overweldigend; ik heb er zelf jaren over gedaan om het te begrijpen. Boterkoeken, met of zonder rozijnen, eclairs, achten, lange en ronde suisses, crèmekoeken met of zonder chocola, sterren, appel- dan wel kriekenflappen. En kom niet met het verkeerde thuis.

En dan heb ik het nog niet gehad over pistolets. Dat woord heeft zich ook in Nederland genesteld, maar sorry, een pistolet in België is van een andere cultuur. Het is veel korst en weinig deeg; ze zijn wit en grijs, en bij mijn bakker heten ze dusseltjes.

Ik wil maar zeggen dat dit land eigenlijk niet bestaat, maar tegelijkertijd zoveel te kiezen heeft. Als het gaat om het ontbijt, maar ook als het gaat om de confrontatie tussen talen, en dus tussen culturen.
Yves Leterme was de gebeten hond na de laatste verkiezingen. Nu houdt hij als minister-president van lopende zaken het land draaiende alsof hij de koning zelve is. De socialistische Waal Di Rupo heeft zijn stembanden opgeblazen om een andere draai te vinden. Dat zij zo. België rust in de patstelling.

Nederlanders lachen hier misschien om, maar ik niet. Mijn buurman is een Franstalige Belg, die perfect Nederlands spreekt en op zondag tegen mij zegt: ‘Hadden ze nog franchipans bij de bakker?’

Paul Sneijder was NOS-correspondent in Brussel.