Breaking Bad viel hem tegen, Borgen was wel aardig, The Queen’s Gambit nog beter en Twin Peaks was betoverend. Van welke tv-series heeft Maarten genoten?

Uit Maarten! 2025-4. Bestel losse nummers hier of word abonnee

Nu ik moest nadenken over tv-series kom ik tot de ontdekking dat ik veel bekende tv-series niet of nauwelijks heb gezien. Dat komt doordat ik een waardeloze tv-kijker ben, maar ook doordat ik diverse hooggeprezen tv-series niet zo goed vond als de juichende critici.

Laat ik beginnen met Breaking Bad en The Sopranos, beide beschouwd als van het allerhoogste niveau. Breaking Bad heb ik vier afleveringen volgehouden. Ik vond het weinig opwindend en bovendien ging het weer eens over drugs en drugscriminaliteit. Dat is zo langzamerhand wat mij betreft een totaal versleten thema. Ik meen me ook een scène te herinneren waarin een busje of een vrachtauto totaal doorzeefd wordt door kogels en de hoofdpersoon, of een van de hoofdpersonen, niet wordt geraakt. Met die irritante filmgewoonte moeten ze ook eens stoppen: eindeloze kogelregens waarin de hoofdpersonen niet gewond raken of door heel hard te lopen weten te ontsnappen aan enorme explosies. Wat een kinderachtige onzin is dat.

Het eerste seizoen van The Sopranos vond ik wel aardig, zeker ook het begin met het ritje naar New Jersey en het daarbij horende muziekje. Maar nog eens vijf seizoenen was geen aanlokkelijk perspectief. Dan is er Game of Thrones, een ongekend, verbijsterend meesterwerk, aldus de critici. Ik ben een liefhebber van The Lord of the Rings, in de eerste plaats van het boek, en ik vond de verfilming heel behoorlijk. Maar om weer jarenlang te gaan kijken naar een drama met zwaarden, tovenaars en draken zag ik niet zitten.

John Cleese (links) vertolkt de rol van snobistische hoteleigenaar Basil Fawlty in de Britse comedyserie Fawlty Towers.

Een wild feest

Wat vond ik dan wel goede series? Wat mij betreft voorbeeldig en vooral voorbeeldig geestig was Fawlty Towers, dat dateert van de jaren zeventig. Daar zitten scènes in die mij zonder twijfel ook op mijn sterfbed nog aan het lachen zullen maken. Bovendien hadden de makers de ongekende zelfbeheersing om na twaalf afleveringen te stoppen, in plaats van het succes zeven seizoenen uit te melken.

Even voortreffelijk, maar totaal anders was het eerste deel van de Duitse serie Heimat, die handelt over het wel en wee van een onaanzienlijk dorp, Schabbach, in de Eifel tussen 1918 en 1982. Gedraaid in zwart-wit, waar ik zonder meer gevoelig voor ben. Deel twee en drie van Heimat zijn veel minder.

Ook een andere Duitse serie beviel me: Babylon Berlin, over het decadente Berlijn aan de vooravond van de machtsovername door de nazi’s. Daar komt een wild feest in voor, zoals ze het in Hollywood niet kunnen.

Dan is er het betoverende, geheimzinnige Twin Peaks, maar alleen de eerste zestien afleveringen. Daarna ontspoort het. In Twin Peaks spelen ‘Europees’ aantrekkelijke Amerikaanse actrices, dat was voor mij ook een verrassing.

Goede series vond ik ook Band of Brothers over de Tweede Wereldoorlog, maar niet de twee vervolgseries over B17-piloten en de oorlog in de Pacific. Ook The Bridge (Zweeds: Bron) boeide me, al heb ik wel een enorme hekel aan Malmö gekregen.

Sherilyn Fenn en Kyle MacLachlan hebben hoofdrollen in de geheimzinnige serie Twin Peaks.

Drama van Allure

Het hele Star Wars-complex kan intussen ook wel beschouwd worden als een eindeloos lopende tv-serie. Ik vond alle prequels van Star Wars waardeloos en de sequels iets minder slecht, maar toch ook weer niet geweldig. Van The Mandalorian heb ik een aantal afleveringen gezien, maar daar ben ik toch mee gestopt. Hetzelfde geldt voor Andor, waarvan ik de eerste serie heel aardig vond, maar de recente herstart veel minder.

Bijzonder aardig vond ik The Queen’s Gambit en iets minder Borgen, omdat ‘echte’ politiek in tv-series altijd een licht idiote indruk maakt. Alle series die op een of andere manier in het Witte Huis spelen, kunt u rustig overslaan. Donald Trump verslaat alle scenarioschrijvers: hij is geen echte president, hij is de hoofdrolspeler in zijn eigen vier jaar durende tv-serie. Er zijn ook talloze Nederlandse tv-series gemaakt, maar voor zover ik daar iets van heb gezien, staat niets ervan mij nog bij.

Anya Taylor-Joy speelt een geniale schaakster in The Queen’s Gambit.

Zeer recent heb ik twee seizoenen van The White Lotus gezien. Dat vond ik niet slecht, maar her en der erg melig. Als er meer seizoenen zijn of komen, zal ik die overslaan. Enige tijd geleden raakte ik gefascineerd door The Three-Body Problem, maar dat bleek toch een tijdelijke fascinatie. Nog recenter heb ik zes afleveringen gezien van een Argentijnse serie over post-apocalyptische gebeurtenissen, El Eternauta. Zonder meer het aan zien waard, maar ik heb geen behoefte aan een tweede seizoen. Zo ver gaat het mij vaak. De eerste paar afleveringen zijn leuk, om te zien hoe een idee wordt uitgewerkt, maar daarna sluipt de routine erin en heb ik het wel gehad.

Omdat ik met het ouder worden meer en meer verslaafd ben geraakt aan happy ends, besluit ik zo positief mogelijk met een van mijn lievelingen, namelijk The Crown! Alle hulde voor de scenarist, Peter Morgan, die volledig op basis van hearsay een tragikomisch drama van grootse allure heeft geschreven. Het is fictie, maar het is fictie die naast de werkelijkheid staat. Het basismateriaal, die zonderlinge familie van halve zolen, is ideaal. De enige hele zool is koningin Elizabeth, een ware heldin; intelligent en immer steady. Geweldig zijn ook de satirische portretten van de diverse prime ministers. De aflevering waarin Margaret Thatcher de familie bezoekt in Balmoral was zeker op het niveau van Fawlty Towers!

Liv Lisa Fries in Babylon Berlin, de duurste Duitse tv-serie ooit.